Jan Sylwester Drost

J. S. Drost (z E. Trzewik-Drost), wazon i popielnica Asteorid, 1975, Huta Szkła Gospodarczego „Ząbkowice”, zbiory: Muzeum Narodowego we Wrocławiu

Już pierwsze, eksperymentalne propozycje tego artysty zapowiadały radykalną zmianę w dotychczasowym
traktowaniu szkła prasowanego. Drost potrafił bowiem zrezygnować z dawnej, rygorystycznie przestrzeganej symetrii form – tworzył w „prasówce” przedmioty sugerujące swym kształtem, iż powstają w wyniku odręcznego formowania.

Długoletni okres pracy w jednym zakładzie pozwolił Drostowi dogłębnie poznać najdrobniejsze szczegóły procesu formowania szkła prasowanego. Znajomość wymogów warsztatowych i ograniczeń prowokowała go do podejmowania eksperymentalnych rozwiązań już czysto technicznej natury. W tym zakresie jego osiągnięcia są na polskim gruncie zupełnie wyjątkowe.

Prof. Paweł Banaś, Polskie współczesne szkło artystyczne, 1982

J. S. Drost, seria Dorota, salaterki, śr. 14 cm, wys. 5,5 cm; 1976, Huta Szkła Gospodarczego „Ząbkowice”, zbiory: Marzena Stańczyk-Zarzecka – Art-Mania
J. S. Drost, cukiernica z twarzą kobiety, wys. 12,2 cm, śr. czarki u góry 10,7 cm, gł. 6 cm; seria Sahara, talerz, śr. 25 cm; Huta Szkła Gospodarczego „Ząbkowice”, zbiory: Marzena Stańczyk-Zarzecka – Art-Mania
J. S. Drost, seria Asteroid, salaterki: duża, dł. 23 cm, szer. 15 cm, wys. 3,8 cm; mała, dł. 14,5 cm, szer. 9,5 cm, wys. 2,5 cm; śledziówki: duża, dł. 23,5 cm, szer. 13 cm, wys. 4,2 cm; mała, dł. 13,5 cm, szer. 8 cm; 1975, Huta Szkła Gospodarczego „Ząbkowice”, zbiory: Marzena Stańczyk-Zarzecka – Art-Mania
J. S. Drost, seria Manchester, pucharek, wys. 16,3 cm, śr. czarki 13,7 cm, gł. czarki: 9 cm; seria Rondo, talerz, śr. z wypustkami: 26,5 cm, śr. bez wypustek: 24,5 cm, 1976; Huta Szkła Gospodarczego „Ząbkowice”, zbiory: Marzena Stańczyk-Zarzecka – Art-Mania

Dyplom pod kierunkiem prof. Stanisława Dawskiego na Wydziale Ceramiki i Szkła Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (obecnie: Akademia Sztuk Pięknych im. E. Gepperta) we Wrocławiu (1958).

Po studiach pracował w Katowickich Zakładach Mechaniczno-Optycznych (1959–1960). Zdobyte doświadczenie w dziedzinie szkła optycznego wykorzystał w pracy artystycznej. Od 1960 roku przez 40 lat pracował jako projektant, kierownik ds. wzornictwa i organizator w ośrodku wzornictwa Huty Szkła Gospodarczego „Ząbkowice” w Ząbkowicach Będzińskich (Dąbrowa Górnicza). W ramach stypendium od rządu szwedzkiego w 1972 roku odbył praktyki studyjne w szwedzkich hutach szkła i zakładach ceramicznych, studiował również na Wydziale Projektowania Przemysłowego w Konstfackskolan (Sztokholmska Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych, Sztokholm, Szwecja). Szkolił się także w Centrach Wzornictwa Przemysłowego w Sztokholmie
i w Mediolanie (Włochy) oraz w Instytucie Szkła w Växjö (Szwecja, 1972).

Jest wybitnym projektantem szkła seryjnego i unikatowego oraz autorem opatentowanych technologii formowania szkła. Jego najbardziej znane projekty to: Diatret, Radiant i Asteroid. Wspólnie z żoną Eryką Trzewik-Drost upowszechnił technikę szkła prasowanego. Zajmował się także grafiką i architekturą wnętrz.

Brał udział w 3 krajowych wystawach indywidualnych oraz około 50 zbiorowych w Polsce, Austrii, Belgii, Bułgarii, Czechosłowacji, Jugosławii, na Łotwie, w NRD, RFN, Szwajcarii, na Ukrainie, na Węgrzech, w Wielkiej Brytanii i ZSRR.

Laureat wielu prestiżowych nagród, m.in. złoty medal za zestaw Smuga oraz złoty medal za zestaw Asteroid na II Międzynarodowym Triennale Szkła i Porcelany w Jabloncu (Jablonec nad Nysą, Czechosłowacja, 1976).

Dodaj komentarz